Strona główna › Księgi grodzkie / Stare źródła
Księgi Grodzkie
Opracowania i wyszukiwarki do ksiąg grodzkich i ziemskich.
Księgi grodzkie
Opracowanie AI
Księgi grodzkie łukowskie 1743–1744 w opracowaniu AI
Tłumaczenie 2132 wpisów na polski, z wyszukiwarką po nazwiskach i miejscowościach, przygotowane przez model AI Claude Opus 5. Jak każde opracowanie stworzone przez AI, należy traktować je z dozą krytycyzmu i weryfikować kluczowe informacje we własnym zakresie.
Nazwiska w księgach grodzkich łukowskich — 564 hasła, jedno na nazwisko: osoby z pokrewieństwami, wpisy w pełnym brzmieniu przekładu, miejscowości i dobra, a przy 229 rodzinach fragmenty drzew genealogicznych.
Źródło i przekład
Spalenie ksiąg ziemskich i grodzkich łukowskich w 1657 roku
Manifestacja Stanisława Domaszewskiego, starosty łukowskiego, złożona 24 września 1657 roku, a w 1693 wniesiona do ksiąg grodzkich lubelskich: kiedy spłonęły księgi, z czyjej ręki i co jeszcze wtedy przepadło. Pełny przekład wpisu.
Źródło i przekład
Lustracje Łukowa 1653 i 1659–1660
Dwie rewizje królewszczyzn — jedna spisana przed potopem, druga po nim — zestawione rubryka po rubryce: domy, włóki, rzemiosło, młyny, propinacja, jarmarki, straty wojenne. Pełne transkrypcje obu tekstów z przekładem partii łacińskich.
Skany i wypisy
Jasińscy w księgach grodzkich i ziemskich z lubelskiego
Ponad 1300 skanów wpisów z Jasińskimi w księgach grodzkich i ziemskich lubelskich, horodelskich, chełmskich, krasnostawskich i grabowieckich — a wśród nich księga chełmska z lat 1577–1580, najstarsze znane mi źródło poza herbarzami i spisami podatkowymi, w którym Jasińscy z Jasionki są wymienieni z nazwy wsi.
Osobna strona: odsyłacz do skanów i wypisy z dwudziestu wpisów, w których występuje czterdziestu ośmiu Jasińskich.
Spisy podatkowe
Rejestry skarbowe: taryfy podymnego i spis ludności. Wieś widać w nich nie przez sprawy sądowe, tylko przez dymy i głowy — z liczbami, które dają się sprawdzić.
Opracowanie AI
Podymne ziemi łukowskiej 1775–1794 w opracowaniu AI
Wypisy z czterech taryf podymnego — z lat 1775, 1789, 1790 i 1794 — oraz ze spisu ludności z 1787 roku, przygotowane przez model AI Claude Opus 5. Każda osoba ma osobny rekord, z liczbą dymów, przydomkiem i urzędem, jeśli karta je podaje; taryfa 1789 mówi nawet, z czego dym się składał — dwór, browar, karczma, chałupy. Przy każdej wsi stoi liczba mieszkańców z 1787 roku, mapa i podsumowanie statystyczne. Wyszukiwarka obejmuje nazwiska, imiona, przydomki i treść wypisów.
Odpisy obejmują cztery parafie ziemi łukowskiej — Zbuczyn, Trzebieszów, Łuków i Tuchowicz. Stanowią element kartoteki materiałów zgromadzonych w Pracowni Słownika Historyczno-Geograficznego Małopolski w Krakowie (będącej częścią Instytutu Historii PAN). Liczby dają się sprawdzić: karty podają własne sumy dymów, a ludność 1787 zgadza się co do jednej osoby z drukowanym spisem ks. Bolesława Kumora. Mimo to, jak każde opracowanie AI, należy traktować je z dozą krytycyzmu i weryfikować kluczowe informacje we własnym zakresie.
Miejscowości podymnego ziemi łukowskiej — 158 miejscowości, każda z osobną stroną: dymy rocznik po roczniku, ludność 1787, kluczowe postacie i wszystkie wypisy kartoteki w brzmieniu kart.
Nazwiska w podymnem ziemi łukowskiej — 388 haseł rodzinnych: gdzie rodzina występuje, w których taryfach, ile dymów, jakie przydomki, urzędy i zakłady — propinacje, karczmy, browary.
Opracowanie AI
Pogłówne ziemi łukowskiej 1673, 1674 i 1676 w opracowaniu AI
Trzy rejestry tej samej ziemi, spisane w odstępie trzech lat, razem 2919 zapisów imiennych, każdy w brzmieniu rękopisu. Podstawą jest pogłówne generalne z 1676 roku, uchwalone na sejmie koronacyjnym Jana III — wydane w całości: 2412 wierszy z 302 miejscowości. Obok niego stoją rejestry 1673 i 1674 (AGAD, ASK I/72), czytane karta po karcie; przepisanych jest z nich na razie 49 stron z 368. Guziki nad tabelą odsiewają rocznik, a wyszukiwarka — nazwiska, miejscowości i treść zapisów — działa na wszystkich trzech naraz.
Przy każdej miejscowości stoi wycinek karty rejestru — a gdy zapis przechodzi na następną kartę, wycinek jest złożony w całość — oraz odsyłacz do pełnych kart. Rejestry spisano parafiami i kluczami dóbr, tuż po latach wojen: widać w nich drobną szlachtę wymienioną z imienia, przydomku i nazwiska, a obok całe wsie królewskie ujęte jedną pozycją zbiorczą. Kwoty sprawdzono dwukrotnie, wprost z kolumny rękopisu; rozbieżność między sumą wpisanych kwot a rachunkiem, którym poborca rozliczył się ze skarbem, jest w opracowaniu pokazana, a nie wygładzona. Mapa współczesna pokazuje, gdzie te miejscowości leżą dzisiaj, i słucha zarówno rocznika, jak i wyszukiwarki. Jak każde opracowanie AI, wymaga krytycznej lektury i sprawdzenia kluczowych informacji.